Een onverwachte ontmoeting met een deel van mijzelf

Indonesië zat eigenlijk nooit bewust in mijn gedachten; het was een verre archipel, een land oude foto’s waar niet veel over gesproken werd. Totdat ik tien jaar geleden zelf de stap zette en naar Indonesië reisde. Vanaf het moment dat ik voet op Indonesische bodem zette, gebeurde er iets bijzonders. Ik kwam niet aan in een vreemd land, maar in een wereld die onbewust al in mij aanwezig was. Het was een ontmoeting met een stukje van mijn eigen identiteit waar ik mij niet bewust van was.

De herkenning zat in de kleine details en diepe gevoelens. In de inrichting van huizen, de geur en zelfs in die typische glazen asbakken die ik kende van vroeger. Ik begon te beseffen dat de manier waarop ik ben opgegroeid en wie ik nu ben, onlosmakelijk verbonden is met onze Indische geschiedenis. Wat ik altijd als ‘gewoon’ beschouwde in onze familie, bleek diep geworteld te zijn in de Indonesische cultuur. Het voelde als thuiskomen in een deel van mezelf dat ik nog niet kende.

Ook in de grotere sociale omgang vond ik die diepe herkenning. De manier waarop bescheidenheid als een deugd wordt gezien, het warme en vochtige klimaat dat direct vertrouwd voelde, en de kunst om een mening subtiel en respectvol over te brengen zonder de harmonie te verstoren. Deze reis heeft mijn leven echt verrijkt; het gaf me niet alleen een prachtig vakantieland, maar ook een dieper begrip van mijn eigen identiteit en de wortels die ons verbinden.